Tags

,

Πολλές φορές όταν τον παρακολουθώ να χορεύει μου φαίνεται σαν να ενώνεται με κάτι συμπαντικό και να διοχετεύεται μέσω αυτού ενέργεια, το θεϊκό στοιχείο. Σαν να γίνεται ένα “ενδιάμεσο”. Ο Μάικλ το είχε δηλώσει επανειλημμένα, ότι αυτό το χάρισμα που είχε ήταν από τον Θεό και ότι είναι “όργανο της φύσης” – instrument of nature. Στο τέλος πολλών κομματιών του στις συναυλίες του τον έχουμε δεί, όταν έχει τελειώσει ο “εκστατικός” χορός του, να στέκεται για αρκετή ώρα με τα χέρια ανοιχτά και το κεφάλι γερμένο πίσω να κοιτάζει πάνω ή να αφήνεται στη θεική ενέργεια με κλειστά μάτια. ‘Οντως είναι σαν να βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης που παίρνει ενέργεια από το σύμπαν, γίνεται κανάλι και την μεταδίδει στον κόσμο. Σαν να τον λούζει το φώς ενός άστρου. Η πνευματικότητα του Μάικλ ήταν κάτι μαγικό!

photo: Human Nature 1988

Ειχε πεί σε μία συνέντευξή του ότι “ο κόσμος θέλει να με αγγίζει”. Αυτό το φώς της συμπαντικής του ενέργειας ήθελε να αγγίξει ο κόσμος. Μέσα από το δικό του καλλιτεχνικό πεδίο όπου η ψυχή του κινούσε τα νήματα του σώματος του με έναν θεϊκό τρόπο ο κόσμος ταυτιζόταν μαζί του και το “εγώ” και το “εσύ” γινόταν “εμείς”!

Από την δεκαετία του ’80 άκουγα το We are the world, το Beat it, το Billie Jean, το I just can’t stop loving you. Αλλά ποτέ δεν ήμουν φαν.

Τα τελευταία χρόνια που τον παρακολουθώ από πολύ κοντά και εντελώς τυχαία ασχολήθηκα με το έργο του βλέποντας κάποια μαγνητοσκοπημένη συναυλία του και τότε ουσιαστικά κατάλαβα ότι αυτός ο καλλιτέχνης ήταν κάτι πέρα από τα καθιερωμένα. Κατάλαβα τι σημαίνει να είσαι “φαν” και να λατρεύεις έναν καλλιτέχνη που να επηρρεάζει την καθημερινή σου ζωή. Η τηλεόραση και τα βίντεο κλιπ, τα γυρίσματα δηλαδή μέσα σε ένα στούντιο δεν αποκάλυπταν την μαγική δύναμη αυτού του ατόμου. Μόνο στην ζωντανή αυτή εμφάνιση, έστω και μαγνητοσκοπημένη, κατάλαβα τι σήμαινε Μάικλ Τζάκσον. Από την πρώτη στιγμή ήταν τόσο εντυπωσιακός και δυναμικός που με άφησε άφωνη και μου κέντρισε το ενδιαφέρον να ψάξω τα πάντα γύρω από αυτόν. Ψάχνοντας ανακάλυπτα χιλιάδες πράγματα. Μου άνοιγε δρόμους στην γνώση. Με μάθαινε πράγματα γαι την τέχνη, την ιστορία, τον χορό, τον κινηματογράφο, την ψυχολογία, την φιλοσοφία, την κοινωνία, την πολιτική. Με μάθαινε πως να σκέφτομαι και να αισθάνομαι, ακόμα. Λειτούργησε σαν ένας πνευματικός δάσκαλος για μένα.

Δεν ξέρω που αρχίζει και που τελειώνει η διττή και μαγική του φύση.  Οταν τον βλέπεις ή τον ακούς είναι σαν να απευθύνεται αποκλειστικά σε σένα και όχι μαζικά, σε όλο τον κόσμο. Είναι σαν να σκύβει πάνω από ότι και να σε απασχολεί και να σου δίνει διέξοδο. Είναι σαν να θέλεις να κατανοήσεις την μαγεία ενός άστρου που από μακρυά λάμπει αλλά από κοντά είναι μυστηριώδες μέσα στο αχανές. Σαν την Μουσική των Σφαιρών που ανακλούνται στη μουσική των ανθρώπων.

Για να προσεγγίσει κανείς σοβαρά το φαινόμενο Μάικλ Τζάκσον, έναν συμπαντικό καλλιτέχνη που με την τέχνη του και τις καινοτομίες του άφησε ανεξίτηλη της σφραγίδα του στην εποχή του, είναι μία εργασία, μία μελέτη που παίρνει πάρα πολύ χρόνο, έρευνα και ψάξιμο. Το να ανακαλύψουμε τα καλλιτεχνικά μυστικά του και να αγκαλιάσουμε μία μεγάλη και αυθεντική ψυχή που ήρθε για να μεταλαμπαδεύσει το ΦΩΣ μέσα από την τέχνη του και να κάνει αυτόν τον κόσμο καλύτερο όχι μόνο καλλιτεχνικά αλλά και πνευματικά, δεν είναι κάτι απλό και εύκολο. Η προσπάθεια αυτή με κάνει να νοιώθω σαν ένα παιδί που μαθαίνει από την αρχή.

Κοιμόμουν… Τα τηλεφωνήματα και τα μηνύματα από φίλους και γνωστούς έπεφταν βροχή….”Λένε ότι πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον”.  Ημουν κολλημένη στο  CNN και περίμενα να δω αν είναι φάρσα.  Οταν επιβεβαιώθηκε ο θάνατός του Ημουν συγκλονισμένη. Η ώρα ήταν 3 το πρωί. Ντύθηκα και έφυγα μέσα στη νύχτα. Πήγα να συναντήσω κάποιους φίλους που μοιραζόμασταν την ίδια λατρεία και θαυμασμό για τον Μάικλ. Γύρισα στις 11 το πρωί, κοιμήθηκα δύο ώρες και ξυπνώντας ήμουν κολλημένη στην τηλεόραση. Από τις αντιδράσεις του κόσμου κατάλαβα ότι αυτό που συνέβαινε με τον Μάικλ δεν ήταν κάτι δεδομένο. Ειχε μία βαθειά πνευματική και ενεργειακή σχέση με τον κόσμο, σπάνια, που δεν είχα βιώσει ξανά μέ όλους τους καλλιτέχνες που είχα αγαπήσει στη ζωή μου. Με τον Μάικλ τα συναισθήματα ήταν βαθειά, υπαρξιακά.