Ο Λογος στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Μερος 1

(μετάφραση: Μaria Kelanti)

Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ αγαπητοί φίλοι, από τα βάθη της καρδιάς μου, για το τόσο δυναμικό και γεμάτο αγάπη καλωσόρισμα και ευχαριστώ εσας, κύριε Πρόεδρε, για την ευγενική σας πρόσκληση την οποία δέχομαι με τιμή. Επίσης θέλω να εκφράσω τις ευχαριστίες μου ιδιαίτερα σε σένα Shmuley, ο οποίος για 11 χρόνια υπηρέτησες εδώ στην Οξφόρδη ως ραββίνος.

Εσύ κι εγώ δουλέψαμε πολύ σκληρά για να σημιουργήσουμε το Heal the Kids (γιατρέψτε τα παιδιά), όπως επίσης και για τη συγγραφή του βιβλίου μας για τις παιδικές αρετές, και σε όλες αυτές τις κοινές μας προσπάθειες υπήρξες ένας τόσο υποστηρικτικός και στοργικός φίλος. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω την Toba Friedman, την διευθύντρια των οργανωμένων μας προσπαθειών στο Heal the Kids, η οποία επιστρέφει απόψε στο πνευματικό ιδρυμα όπου φοίτησε ως υπότροφος του προγράμματος Marshall scholar, όπως επίσης την Marilyn Piels, άλλο ένα κεντρικό μέλος της ομάδας μας στο Heal the Kids.

Νιώθω τόσο ταπεινός να δίνω διάλεξη σε ένα μέρος όπου πριν από εμένα είχαν γεμίσει με την παρουσία τους τόσο αξιόλογες προσωπικότητες όπως η Μητέρα Τερέζα, ο Albert Einstein, ο Ronald Reagan, ο Robert Kennedy και ο Malcolm X. Άκουσα μάλιστα ότι ακόμη και ο Κέρμιτ ο βάτραχος έκανε μία εμφάνιση εδώ, και πάντα ένιωθα πολύ οικείο το μήνυμα του Κέρμιτ ότι δεν είναι εύκολο να είσαι πράσινος. Είμαι σίγουρος ότι και για αυτόν ήταν εξίσου δύσκολο να σταθεί εδώ, όσο είναι και για μένα.

Καθώς περιηγήθηκα σήμερα στην Οξφόρδη, δεν μπορούσα να μην προσέξω την επιβλητικότητα και το μεγαλείο αυτού του ιστορικού ιδρύματος, για να μην αναφερθώ στην λαμπρότητα των μεγάλων και προικισμένων μυαλών που περιφέρονταν σε αυτούς τους δρόμους για αιώνες. Οι τοίχοι της Οξφόρδης, όχι μόνο στέγασαν τις μεγαλύτερες φιλοσοφικές και επιστημονικές ιδιοφυίες αλλά υπήρξαν και αποτέλεσαν το σημείο εκκίνησης για μερικούς από τους πιο αγαπητούς δημιουργούς παιδικής λογοτεχνίας, από τον J.R.R. Τόλκιν έως τον C.S. Lewis. Σήμερα μου επετράπη να εισέλθω στην τραπεζαρία της εκκλησίας του Χριστού για να δω την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων του Lewis Carroll να περνάει στην αθανασία, απεικονιζόμενο στα βιτρό παράθυρα. Και ακόμη ένας Αμερικανός συμπατριώτης μου, ο αγαπητός Dr Seuss κόσμησε αυτούς τους διαδρόμους και μετά προχώρησε για να αφήσει το σημάδι του στην φαντασία εκατομμυρίων παιδιών σε όλο τον κόσμο.

Υποθέτω ότι πρέπει να αρχίσω απαριθμώντας τα προσόντα που έχω και με καθιστούν άξιο να μιλώ ενώπιόν σας απόψε. Φίλοι μου, δεν ισχυρίζομαι ότι κατέχω την ακαδημαϊκή αρτιότητα των γνώσεων άλλων ομιλητών οι οποίοι αγόρευσαν σε αυτήν την αίθουσα, όπως εξάλλου και αυτοί δεν θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι ήταν ειδήμονες στο moonwalk – και ξέρετε, ο Einstein ειδικά ήταν πραγματικά εξαιρετικά ανεπαρκής σε αυτό.

Όμως έχω δικαίωμα να ισχυριστώ ότι γνώρισα περισσότερα μέρη και κουλτούρες από όσα θα γνωρίσουν ποτέ οι περισσότεροι άνθρωποι.

Η ανθρώπινη γνώση δεν αποτελείται μόνο από βιβλιοθήκες με περγαμηνές και μελάνι. Εμπεριέχει ακόμη και τους τόμους της γνώσης που γράφτηκαν στην ανθρώπινη καρδιά, λαξεύτηκαν στην ανθρώπινη ψυχή και χαράχθηκαν ανεξίτηλα στην πνευματική υπόσταση του ανθρώπου.

Και φίλοι μου, συνάντησα τόσα πολλά σε αυτή τη σχετικά μικρή ζωή μου που ακόμα δεν πιστεύω ότι είμαι μόνο 42 ετών. Συχνά λέω στον Shmuley ότι σε χρόνια ψυχής είμαι τουλάχιστον 80 και απόψε ειδικά περπατάω και σαν να ήμουν 80! Γι’ αυτο σας παρακαλώ ακούστε το μήνυμά μου γιατί αυτό που έχω να σας πω απόψε, μπορεί να φέρει τη γιατρειά στην ανθρωπότητα και την γιατρειά στον πλανήτη.

Με τη χάρη του Θεού, υπήρξα αρκετά τυχερός ώστε να πετύχω πολλές από τις καλλιτεχνικές και επαγγελματικές μου φιλοδοξίες, τις οποίες συνειδητοποίησα αρκετά νωρίς στη ζωή μου. Αλλά αυτά, φίλοι μου, είναι επιτεύγματα και τα επιτεύγματα από μόνα τους δεν είναι αντιπροσωπευτικά του ποιος είμαι. Στην πραγματικότητα, το πεντάχρονο που τραγουδούσε δυνατά το Rockin’ Robin και το Ben μπροστά στο κοινό που το λάτρευε, δεν είναι διόλου ενδεικτικό του αγοριού πίσω από το χαμόγελο.

Απόψε, έρχομαι ενώπιόν σας λίγότερο ώς ποπ είδωλο (ότι και να σημαίνει αυτό τελικά) και περισσότερο ως η εικόνα μια ολόκληρης γενιάς, μιας γενιάς που δεν γνωρίζει πια τι θα πει να είσαι παιδί.

Όλοι μας είμαστε δημιούργηματα της παιδικής μας ηλικίας. Εγώ όμως είμαι το αποτέλεσμα της έλλειψης της παιδικής ηλικίας, της απουσίας αυτής της πολύτιμης και θαυμαστής ηλικίας, όταν παίζουμε ζωηρά και χαρούμενα, χωρίς καμία απολύτως έννοια, όταν απολαμβάνουμε τη θαλπωρή και την στοργή των γονιών μας και των συγγενών, όταν η μεγαλύτερη ανησυχία μας είναι να διαβάσουμε για αυτό το κρίσιμο διαγώνισμα ορθογραφίας τη Δευτέρα το πρωί.

Όσοι από εσάς γνωρίζεται τους Jackson 5, γνωρίζετε ότι άρχισα να τραγουδώ επαγγελματικά από την τρυφερή ηλικία των 5 ετών και ότι από τότε δε σταμάτησα ποτέ να χορεύω ή να τραγουδάω. Αλλά ακόμη και αν το να δίνω παραστάσεις και να δημιουργώ μουσική αναμφίβολα παραμένουν κάποιες από τις μεγαλύτερες χαρές μου, όταν ήμουν μικρός, αυτό που ήθελα περισσότερο από όλα ήταν να είναι άνα συνηθισμένο αγόρι. Ήθελα να φτιάχνω δεντρόσπιτα, να παίζω νεροπόλεμο, να παίζω κρυφτό με τους φίλους μου. Αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να ζηλεύω το γέλιο και το παιχνίδι που έβλεπα τριγύρω μου.

Δεν υπήρξε ανάπαυλα από τη ζωή μου ως επαγγελματίας. Αλλά τις κυριακές πάντα πήγαινα για Pioneering, ο όρος χρησιμοποιείται για την αποστολική εργασία που κάνουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Και τότε ήταν που κατάφερνα να δω τη μαγεία της παιδικής ηλικίας των άλλων.

Εφόσον ήδη ήμουν διάσημος, έπρεπε να φοράω μία μεταμφίεση, ένα χοντρό κουστούμι, περούκα, γένια και γυαλιά. Περνούσαμε λοιπόν τη μέρα, στα προάστια της Νότιας Καλιφόρνια, πηγαίνοντας από πόρτα σε πόρτα ή γυρίζοντας τα εμπορικά κέντρα και διανέμοντας τον περιοδικό μας “Watchtower”. Το λάτρευα όταν έμπαινα σε όλα τα φυσιολογικά σπίτια των προαστίων και έβλεπα τα χαλιά και τις αναπαυτικές πολυθρόνες, με τα παιδιά να παίζουν Μονόπολη και τις γιαγιάδες να τα προσέχουν, και όλες αυτές τις υπέροχες, φυσιολογικές και φωτεινές σκηνές της καθημερινής ζωής. Πολλοί, το ξέρω, θα πουν ότι όλα αυτά δεν είναι και κάτι σπουδαίο. Αλλά όμως για εμένα ήταν μαγευτικά.

Στο παρελθόν πίστευα ότι ήμουν ο μοναδικός που ένιωθα ότι είχα στερηθεί την παιδική μου ηλικία. Πίστευα ότι πραγματικά υπήρχαν ελάχιστοι άνθρωποι με τους οποίους μπορούσα να μοιραστώ αυτά τα συναισθήματα. Όταν συναντήθηκα πρόσφατα με την Shirley Temple Black, το σπουδαίο αυτό παιδί – αστέρι των δεκαετιών του 1930 και 1940, αρχικά, δεν είπαμε τίποτα ο ένας στον άλλο, απλά κλάψαμε μαζί, γιατί αυτή μπορούσε να μοιραστεί μαζί μου έναν πόνο που μόνο ανθρωποι όπως οι κοντινοί μου φίλοι Elizabeth Taylor και McCauley Culkin γνωρίζουν.

Δεν σας τα λέω όλα αυτά για να κερδίσω τη συμπάθειά σας αλλά για να σας κάνω πιο ξεκάθαρο το πρώτο μου επιχείρημα: Δεν είναι μόνο τα παιδιά-αστέρια του Χόλυγουντ που υπέφεραν από την έλλειψη της παιδικής ηλικίας. Στις μέρες μας, αυτό αποτελεί μία καθολική συμφορά, μία παγκόσμια καταστροφή.

Η παιδική ηλικία αποτελεί το μεγαλύτερο θύμα του σύγχρονου τρόπου ζωής. Συνεχώς φέρνουμε στον κόσμο πλήθος παιδιών που δεν γνώρισαν τη χαρά, που δεν τους δόθηκε το δικαίωμα, που δεν τους επετράπη να είναι ελεύθερα ή να γνωρίσουν πως είναι να είσαι παιδί.

Σήμερα τα παιδιά ενθαρρύνονται συνεχώς να μεγαλώσουν πιο γρήγορα, σαν αυτή η περίοδος που ονομάζεται παιδική ηλικία είναι ένα επαχθές στάδιο, το οποίο πρέπει να υπομείνουν και να περάσουν υποχρεωτικά, όσο πιο γρήγορα γίνεται. Και αναφορικά με αυτό το θέμα, είμαι σίγουρα ένας από τους μεγαλύτερους ειδήμονες σε όλο τον κόσμο.

Η δική μας γενιά είναι αυτή που υπήρξε μάρτυρας της κατάργησης του δεσμού μεταξύ γονέων και παιδιών. Οι ψυχολόγοι εκδίδουν πληθώρα βιβλίων που εκθέτουν λεπτομερώς τις καταστροφικές συνέπειες της άρνησης του γονιού να παρέχει στα παιδιά τους την άνευ όρων αγάπη που είναι τόσο απαραίτητη για την υγιή ανάπτυξη του νου και του χαρακτήρα τους. Και εξαιτίας όλης αυτής της παραμέλησης, πολλά από τα σημερινά παιδιά πρέπει στην ουσία να ανατραφούν μόνα τους. Απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τους γονείς τους, τους παππούδες τους και τα άλλα μέλη της οικογένειας, καθώς παντού γύρω μας παρατηρούμε αυτόν τον άρρηκτο δεσμό που κάποτε ένωνε τις γενιές, τώρα να διαλύεται.

Αυτή η παραβίαση (της τάξης των πραγμάτων) δημιούργησε μία νέα γενιά, ας την ονομάσουμε γενιά Ε, που αποτελεί τη συνέχεια της γενιάς Χ. Το Ε δηλώνει μία γενιά που Επιφανειακά έχει τα πάντα – πλούτο, επιτυχία, όμορφα ρούχα, λαμπερά αυτοκίνητα, αλλά εσωτερικά ένα κενό που προκαλεί πόνο. Αυτο το κενό στα στήθη μας, η στειρότητα στις ψυχές μας, αυτό το αίσθημα κενότητας στο κέντρο της ύπαρξής μας είναι το μέρος όπου κάποτε χτυπούσε η καρδιά, το μέρος που κάποτε κατοικούσε η αγάπη.
Και δεν είναι μόνο τα παιδιά που υποφέρουν. Είναι και οι γονείς. Γιατί όσο περισσότερο μεγαλώνουμε μικρούς ενήλικες σε σώματα παιδιών, τόσο απομακρυνόμαστε εμείς οι ίδιοι από τις δικές μας παιδικές αρετές, και υπάρχουν τόσα πολλά στοιχεία της παιδικής ηλικίας που αξίζει να διατηρηθούν και στην ενήλικη ζωή!

Για το 2ο μέρος πατήστε ΕΔΩ