Tags

, ,

This slideshow requires JavaScript.

Tο ίδιο του το σώμα κατέρριπτε κάθε διαχωρισμό
Ο συγγραφέας Julian Vigo αναφέρεται σε ένα παλαιότερο άρθρο που υποστήριζε ότι ο Michael ήταν ασεξουαλικός και στην ουσία το αντιστρέφει λέγοντας ότι όλα αυτά ήταν οι ρόλοι που ενσάρκωνε πάνω στη σκηνή αλλά και αυτό που ήθελε να περάσει με τη ζωή του στον κόσμο.

Δηλαδή με το ίδιο του το σώμα κατέρριπτε κάθε διαχωρισμό, έλεγε ότι δεν ήταν ούτε μαύρος ούτε λευκός αλλά ουσιαστικά ήταν και τα δύο, ήταν και άντρας και γυναίκα γιατί η ψυχή δεν έχει φύλο και αυτό κατάφερνε ως καλλιτέχνης: να ενώνει στο ίδιο σώμα όλα αυτά τα στοιχεία που είναι διαφορετικά στον κόσμο μας. Αυτό δηλαδή που οι άλλοι το κάνουν διαχωρισμό σε αυτόν ήταν η ένωση. Για αυτό και περνούσε από έναν άντρα που ξεχειλίζει σεξουαλικότητα σε ένα παιδί που είναι απόλυτα αθώο και δεν εκπέμπει κάτι σεξουαλικό.
Κι ενώ τα ΜΜΕ μετέτρεπαν όλο αυτό σε κουτσομπολιά και φήμες, ο ίδιος χρησιμοποιούσε το σώμα και τους συμβολισμούς για να δείχνει πως όλοι τελικά είμαστε το ίδιο και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά δεν έχουν σημασία, όλα ενώνονται στην ψυχή που είναι η ουσία της ύπαρξης και που είναι ίδια για όλους.

Η ψυχή που μέσα από την τέχνη εξελίσσεται και εξυψώνεται για να ενωθεί με την συλλογική ψυχή, με το σύμπαν.
Ο χορός σε “απογυμνώνει” από τα περιττά, από τα εξωτερικά, από τα ανθρώπινα μέχρι να μείνει μόνο η ουσία.
Όπως έλεγε και ο ίδιος στο Dancing the Dream “I keep on dancing and dancing…and dancing, until there is only…the Dance.” (συνεχίζω να χορεύω και να χορεύω….και να χορεύω, μέχρι να μείνει μόνο ο Χορός.)

JAM, το “ανδρόγυνο” κοστούμι στα  live

Το κοστούμι στο JAM είναι αντιφορμαλιστικό, σύνθετο, εκκεντρικό. Αυτός ο πολύπλοκος ενδυματολογικός συνδυασμός του μαύρου μιλιτέρ σακακιού με σταυρωτά χιαστι χρυσά φυσίγγια και ζώνη, το χρυσό σλιπ και οι άσπρες κάλτσες ήταν σουρεάλ. Πως το σκέφτηκε;

Το πάνω μέρος, το σακάκι είναι καθαρά πολεμική στολή, αναφέρεται στο αρσενικό στοιχείο, τον πόλεμο και την βία.

Φέρει στο στήθος του φυσίγγια τοποθετημένα χιαστί, φόραγε δηλαδή μία πολεμική στολή, που χρησιμοποιήθηκε από αντάρτες σε διάφορες χώρες και τόπους, από Πόντιους, Ρώσους, Αρμένιους, κ.α. λαούς που είχαν υποστεί γεννοκτονίες, στις αρχές του 20ου αιώνα. Είναι ένα σύμβολο της σωματικής υπεροχής του αντρικού φύλου, αλλά και του παροπλισμένου ανθρώπου.

Με το χρυσό εσώρουχο το αμφισβητεί. Αυτή είναι η πεποίθησή του. Το χρυσό κορμάκι το  φορούσε πάνω από το μαύρο δερμάτινο κολλητό παντελόνι, λειτουργούσε ως ένα χρυσό εσώρουχο….Ηταν μία αναφορά στην γυναικεία φύση, αλλά τόνιζε την γεννητική χώρα, την σεξουαλικότητα, την αναπαραγωγή. Ηταν προκλητικό. Αυτό κοίταζαν όλοι. Αλλά το “γιατί” μπερδευε.

Το κοστούμι ολοκληρωνόταν με τις άσπρες κάλτσες να φαίνονται μέσα από το κοντό παντελόνι που θύμιζαν χαμίνι, ένα αγόρι του δρόμου. Ολη η παρουσία αποτελούσε μία μίξη πολύ ιδιαίτερη και εκκεντρική.

Τα μακρυά μαλλιά, τα μαύρα γυαλιά, η μυστηριώδης αυτή εμφάνιση ήταν πέρα από την κοινή φαντασία.

Η αρσενική και η θηλυκή μορφή ενώθηκε σε μία ερμαφρόδιτη φύση, κατά την άποψη πολλών. Αλλά είναι σημαντικό ότι ή ανδρόγυνη μορφή σε ένα καλλιτεχνικό κοστούμι δεν είχε να κάνει με την αποκάλυψη της σεξουαλικής επιλογής. Λειτουργούσε ως σύμβολο του αιώνιου ανθρώπου και συσχετιζόταν με την πολιτική, την πολιτιστική και φιλοσοφική προσέγγιση του ανθρώπινου όντος. Π.χ. οι γυναίκες ιστορικά ήταν καταπιεσμένα πλάσματα και σε πολλούς πολιτισμούς και θρησκείες θεωρούνταν και ακόμα, δυστυχώς, θεωρούνται κατώτερα όντα εξιλέωσης.

Ο Μάικλ, όντως ήταν διαφορετικός. Ηταν πολύ μεγάλος καλλιτέχνης. Τραγουδούσε το  Jam με αυτή την στολή. Πεταγόταν από την γή,  μέσα από φωτιές και σπινθήρες στεκόταν για δύο ολόκληρα λεπτά ακίνητος σε στρατιωτική στάση. Ο κόσμος ούρλιαζε, λιποθυμούσε, έκλαιγε, μόνο  και μόνο που τον έβλεπε να στέκεται ακίνητος. Ἠταν απίστευτο! Οι στίχοι του Jam είναι πολιτικοί και έχουν να κάνουν με τα προβλήματα της κοινωνίας και του κόσμου, τον πόλεμο, την αδυναμία του ανθρώπου να επικοινωνήσει με τον αδερφό, τον γείτονα. Ολα είναι μπερδεμένα, αποξενωμένα.

Το χρυσό εσώρουχο ήταν φαλλικό σύμβολο. Αλλά παράλληλα υποδήλωνε την θηλυκή πλευρά.

Η χορογραφία θυμίζει πολεμικές τέχνες, έχει στοιχεία street dance, popping, παντομίμας.

 

 

Ο Μάικλ ήταν ένας ηθοποιός-μουσικός-χορευτής, ολοκληρωμένος περφόρμερ, και ένας προβληματισμένος άνθρωπος και ακτιβιστής,  που είχε άποψη για τον κόσμο, τον άνθρωπο και τα συνέδεε όλα.  Ενας καλλιτέχνης, ένα σκηνικό όν, ένας ανθρωπος γεννημένος για την σκηνή και πάνω απ’ όλα, ήταν μία μεγαλοφυία.

Το παιδί και ο χρόνος
Η σχετικότητα του χρόνου είναι συνυφασμένη με την αιώνια παιδικότητα του ανθρώπινου όντος και της αθωότητας της ψυχής του. Η ηλικία είναι ένα χρονικό πλαίσιο με αρχή και τέλος. Για τον Μάικλ υπήρχε ο αέναος χρόνος που σε αυτόν εντάσσεται η επαναληπτικότητα της μορφικής διακύμανσης του ανθρώπου. Στον χρόνο εντάσσεται το βίωμα. Το βίωμα είναι κάτι που δεν φθείρεται. Υπάρχει στην ψυχή. Και αυτό το παιδικό βίωμα που τόσο είχε στερηθεί, αυτό το μικρό κομμάτι της παιδικής ηλικίας για τον αέναο χρόνο είναι ένας κόκκος άμμου. Αυτό  μπορούσε να χωρέσει στην σύντομη ζωή του, πέρα από την φθορά του θνητού όντος.

Και ίσως αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που αυτοδημιουργούσε την μορφή του μέσα από τις πλαστικές εγχειρήσεις.

Μαύρος ή άσπρος 
Ο φτωχός μαύρος από την Ιντιάνα που μετατράπηκε σε έναν λευκό πλούσιο σταρ του Χόλυγουντ. Το μαύρο δέρμα που έγινε λευκό, τα χαρακτηριστικά ενός κατώτερου μαύρου που μετατράπηκαν στα χαρακτηριστικά του λευκού ανθρώπου. Που είναι λοιπόν η ανωτερότητα της λευκής φυλής όταν μία ασθένεια του δέρματος καταστρέφει την μελανίνη και ο μαύρος γίνεται λευκός;

Επασχε από λεύκη, μία ασθένεια που καταστρέφει την μελανίνη και το δέρμα αποχρωματίζεται, ασπρίζει. Σε έναν μαύρο η λεύκη φαίνεται πολύ πιο άσχημα, πιο έντονα από ότι σε έναν λευκό. Η υγεία και η ασθένεια είναι δύο έννοιες-καταστάσεις άκρως αντίθετες.

Στον Μάικλ οι ίδιες αυτές έννοιες, ανθρωποκεντρικά και πολιτικοκοινωνικά, γίνονται ταυτόσημες!  Mαύρος-μιγάς-λευκός. 

Ξεκίνησε φτωχόπαιδο και έγινε σταρ του Χολυγουντ. Λαϊκος-αριστοκράτης. Aλητάκι-πρίγκηπας. Ἑανς άνδρας που “μεταμορφώθηκε”, νοερά, σε γυναίκα γιατί πέρασε από το “εγώ” κι “εσύ”, στο “εμείς”. Από τον ανταγωνισμό στην συνένωση. Και αυτό είναι σοφία. 

Η κατάλυση των τάξεων, τών φύλων, των φυλών, η κατάλυση του ρατσισμού και της ανισότητας σε όλα τα επίπεδα. Ενας άνθρωπος-αρχέτυπο, ένας καλλιτέχνης-σύμβολο.

 

 


Η “πλαστική” ομορφιά. Η ύβρις, η φύση και ο Θεός

Επικαλείτο μία συναισθηματική “αύρα”, αυτό που εξέπεμπε ενεργειακά στο κοινό, ενώ στην εξέλιξή του το ένα πρόσωπο αναιρούσε το άλλο. Ποια είναι η σχέση μεταξύ τέχνης και τεχνολογίας και  της επιστήμης; Ο αισθητικός ορθολογισμός. Η κοινωνία δεν δέχεται την υπερβολή. Πρέπει να υπάρχει μέτρο. Οι πλαστικές εγχειρήσεις έπρεπε να έχουν κάποιο τέλος.

 ‘Ηταν άσχημος,, έγινε όμορφος και η τιμωρία του ήταν να καταλήξει ασχημότερος από ότι ήταν. Η τεχνολογική επέμβαση στην μορφή του και η εξέλιξη της . Αναζητούσε την εσωτερική αρμονία μέσα από την αλλαγή της εξωτερικής μορφής. Την ισορροπία του εξωτερικού και εσωτερικού ανθρώπου. Η αισθητική στην τέχνη εμπεριέχει το στοιχείο της υπέρβασης. Την τελειομανία. Και ο Μάικλ ήταν τελειομανής. O εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Θάλασσα που κυλάει… Τι είναι “ύβρις”; Μπορεί ο Θεός να κάνει λάθη; Ο Θεός είναι μία απόλυτα κατανοητή έννοια; μπορεί να είναι κάποιος “λάθος της φύσης”;

Η μυθολογία όχι μόνο η Ελληνική αλλά και η παγκόσμια, είναι γεμάτη από μύθους όπου οι άνθρωποι μεταμορφώνονται. Η μεταμόρφωση είναι μέσα στην φύση του ανθρώπου, γιατί θέλει να αποδράσει από τον εαυτό του. Οι μάσκες της Αποκριάς. Τα τοτέμ.

Θεϊκός-δαιμονικός.
Ένα θεϊκό ταλέντο, ένα λαμπερό αστέρι, ο πιο πολυβραβευμένος καλλιτέχνης με εκατοντάδες βραβεία, 423 τον αριθμό, χρησιμοποίησε την διασημότητα του για να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο που τελικά αυτός ο κόσμος τον δαιμονοποίησε. Ο φιλάνθρωπος που ήταν παιδόφιλος, ο ανθρωπιστής που ήταν παιδεραστής. Λίγος χώρος, λιγος χρόνος παραπάνω, αυτό χρειαζόταν ο Μάικλ για να φτιάξει έναν καλύτερο κόσμο. Και το έκανε.
Ο Μάικλ συνένωνε τις διαφορές και τις αντιθέσεις προωθώντας το μήνυμα της αρμονίας, της Ισότητας μεταξύ των ανθρώπων.  Η γλώσσα του σώματος οδηγούσε σε δημιουργικές καταστάσεις τις οποίες διαμόρφωνε  μέσα από την μορφή του και την τέχνη του. Το μήνυμα της συνένωσης των δύο δυναμικών ενεργειών, του αρσενικού και θηλυκού στοιχείου που θα έφερνε την ισορροπία στον πλανήτη.

Ο Μάικλ Τζάκσον ήταν η ίδια η Τέχνη

Ο Μάικλ ήταν ένα “σφουγγάρι” που ρούφαγε, αφομοίωνε και επηρρεαζόταν από τα πάντα. Οχι μόνο όσον αφορά τα καλλιτεχνικά ρεύματα όλων των τεχνών, αλλά και τις κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις. Πέρναγε πολύ εύκολα από το κιτς στο μίνιμαλ. Από την μαζική κουλτούρα στην υψηλή τέχνη. Αυτό ήταν κάτι που δεν μπορύσε να το κάνει ο καθένας. Πέρασε από όλα τα είδη μουσικής, χορού, τραγουδιού, κινηματογράφου και θεάτρου.

Κάποιος τον αποκάλεσε “Miles Davis” της Ποπ. Ο Μάιλς Ντέιβις, η μεγαλοφυΐα της Τζαζ, σε μία πορεία 45 ετών, διένυσε όλα τα ρεύματα της Τζαζ παίζοντας, συνθέτοντας και θεμελίωσε ένα από τα ρεύματα της Τζαζ την Cool Jazz και άλλαξε την ιστορία της.
Από το άφρο στοιχείο της δεκαετίας του ’70 ο Μάικλ πέρασε στο Thriller, με σκηνοθέτη τον John Landis, τον σκηνοθέτη του “Ενας Αμερικάνος λυκάνθρωπος στο Λονδίνο” και την ιστορική μουσική και παράλληλα κωμική ταινία “Blues Brothers” (δύο στοιχεία που ο Λάντις συνδύαζε άριστα, τον τρόμο και την μουσική κωμωδία κάτι που χαρκτήριζε και το Thriller). Οι χορογραφίες ήταν του Μάικλ Τζάκσον και του Μάικλ Πήτερς, συνεργάτη του πρωτοπόρου και θρυλικού χορογράφου του Σύγχρονου Χορού, Αλβιν Αιηλυ.

Στο BAD τον βλέπουμε να συνεργάζεται με τον μεγάλο σκηνοθέτη του κινηματογράφου, Μάρτιν Σκορτσέζε, και μέτα σε ένα διαφημηστικό του  Dangerous με τον επίσης διάσημο σκηνοθέτη David Lynch. Οι συνεργασίες του με μεγάλους καλλιτέχνες και οι ξεχωριστές καλλιτεχνικές ικανότητες είχαν ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα που σε άφηνε χωρίς ανάσα.

Μάικλ Τζάκσον: Ἑνας και μοναδικός

Ο Μάικλ δεν ήταν μόνο ένας εξαιρετικός, εντυπωσιακός, αναντικατάστατος καλλιτέχνης. Ἠταν και ένας τελετάρχης της ζωής, ένας μυστικιστής της τέχνης, με ένα εκρηκτικό ενεργειακό πεδίο, μία φωτεινή αύρα, που επέβαλε σκέψεις, που η μουσική του και η όψη του άγγιζε θεϊκά τον θεατή, δημιουργούσε ανοίγματα ψυχής, καταστάσεις συναισθηματικές,  πήγαινε βαθειά στην ψυχή, έδινε λύτρωση. Πολλοί άνθρωποι ούρλιαζαν, έκλαιγαν, λιποθυμούσαν. Κάποιοι τρέπονταν σε φυγή βλέποντας μαζικές λιποθυμίες. Εἰχε ασχοληθεί με τον διαλογισμό και είχε δουλεψει εμφανέστατα στο ζήτημα των δύο που γίνονται ένα, όλα κάτω από την ιδέα του ανδρόγυνου, όπου το αρσενικό και το θηλυκό συνυπάρχουν και όχι μόνο. Ἠθελε να αποκαλύψει την αθωότητα που έκρυβε και είχε καταπνίξει ο καθένας μέσα του μεγαλώνοντας, εγκλωβισμένος μέσα στους κοινωνικούς ρόλους. Αυτό το έκφραζε ως μία φιλοσοφική αναζήτηση για το υπαρξιακό και οντολογικό στοιχείο, του πως λειτουργεί η φύση και η ουσία του όντος, φαινόμενο που αναδείκνυε μέσα από την τέχνη του.