Tags

,

Man in the Μirror

Ο κόσμος της τέχνης, τών συμβόλων.  

Το μήνυμα και το όραμα για έναν  καλύτερο κόσμο.

Θεϊκός

Λένε ότι “η Τέχνη είναι μία συνεργασία-μέθεξη ανάμεσα στον Θεό και τον καλλιτέχνη, το Σύμπαν και την ψυχή. Όσο λιγότερα κάνει ο καλλιτέχνης τόσο το καλύτερο”. Και αυτή ήταν και η πίστη και η φιλοσοφία του Μάικλ. Ελεγε:  “Μην γράφετε την μουσική. Αφήστε την μουσική να γραφτεί από μόνη της”. “Είμαι όργανο της φύσης. Δεν μπορώ να υπερηφανευτώ για αυτό!” 

O Μάικλ, δεν ήταν απλά διασκεδαστής, “entertainer”, όπως τον αποκαλούν στην Αμερική. Δηλαδή ένας ευχάριστος και δυναμικός καλλιτέχνης προς τέρψιν, ο οποίος, απλά, σε αποφόρτιζε, που σε διασκέδαζε και πέρναγες μια καλή βραδυά μαζί του. Ήταν “ψυχαγωγός” με την Ελληνική σκέψη. Ηταν ένα κινητό “μουσικοθεραπευτήριο”. Ενα μουσικό δρώμενο, ὀπου μπορούσες να εκφράσεις όλα σου τα συναισθήματα μέσω της μουσικής, ήταν μία εμπειρία που σου άνοιγε δρόμους στην κοινωνική ευαισθησία. Ανοιγε δρόμο στην κοινωνικότητα και την δημιουργικότητά σου. Οδηγούσε την ψυχή σου σε ένα βαθύτερο επίπεδο και σε έκανε καλύτερο άνθρωπο, πιο ζωντανό και πιο ελεύθερο. Την μία στιγμή σε προβλημάτιζε, την επόμενη σε έκανε να χορεύεις. Σε εντυπωσίαζε με την σοβαρή τέχνη του, και μετά χοροπήδαγε σαν παιδί και έκανε πλάκα. Τραγουδούσε ένα ερωτικό κομμάτι και μετά φόραγε μία άγρια μάσκα και χόρευε σαν ζόμπι. Περφόρμαρε ένα medley από τους Jackson 5, και μετά τον έβλεπες να ουρλιάζει πάνω σε έναν γερανό, τραγουδώντας το Beat it. Η συναυλία του Μάικλ Τζάκσον δεν ήταν απλά μία συναυλία. Ηταν μία εμπειρία ζωής. Μόρφωνε το κοινό, του μάθαινε τέχνες, έκφραση. Εβαζε το καπέλο του, έπαιρνε πόζα, καθόταν στις μύτες των ποδιών, και έκανε το moonwalk! Ηταν χάρμα οφθαλμών, τράβαγε το ενδιαφέρον, μαγνήτιζε, μάγευε. Ολοι ήθελαν να χορέψουν όπως ο Μάικλ Τζάκσον. Εστω και αν η μουσική του δεν ήταν του στύλ σου, θά ήθελες να δεις τον άρχονα του χορού…. Και όλοι ήθελαν  να τον ΔΟΥΝ!!!! Εξ ού και η Michael-mania.

This slideshow requires JavaScript.

Ο Μάικλ Τζάκσον ήταν συμπαντικός καλλιτέχνης. Ηταν η ίδια η ζωή, η ίδια η Τέχνη. Ηταν η ουσία της αιώνιας ψυχής που διαπέρναγε την κίνηση του σώματος του. Ο δυανμικός χορός της ψυχής του, ήταν η ενέργεια του σύμπαντος. Ενοιωθες κι εσύ μαζί του αυτόν τον κραδασμό. Χωρίς να ξερεις τι είναι αυτό που σε μαγνήτιζε. Απλά, το δεχόσουν.
Ο Θαλής ο Μιλήσιος δίδασκε ότι το Σύμπαν ήταν γεμάτο από «ψυχές», δηλαδή μονάδες από πηγές ενέργειας και κίνησης. Ἐτσι, περιέγραφε τον κόσμο μας, και όλοι ταυτιζόμασταν μαζί του.

‘Ενωσε τον κόσμο

Mike-3-michael-jackson-fansΟταν όλοι μάθαμε ότι ο Μάικλ έφυγε από τη ζωή ήταν σαν να είχαμε χάσει έναν δικό μας άνθρωπο. Νοιώσαμε ότι άδειασε ο κόσμος. Η αντίδραση του κόσμου δεν ήταν συνηθισμένη, κοινή για έναν καλλιτέχνη. Είχε προκαλέσει πραγματική ευαισθητοποίηση και φόρτιση. Η συγκίνηση ήταν, παγκόσμια, τόσο μεγάλη από  θαυμαστές σε όλο τον κόσμο.Και κατά έναν παράξενο τρόπο ο κόσμος έδειχνε ότι δεν ήταν απλά φτωχότερος, ήταν ορφανός, (τα “ορφανά” του Βασιλιά”όπως, είδα, χλευαστικά γραμμένο, σε ένα περιοδικό). Αυτό που δεν γνώριζαν ήταν ότι ο Μάικλ Τζάκσον, όντως ήταν ο Βασιλιάς των “ορφανών”, γιατί είχε χρηματοδοτήσει χιλιάδες ορφανοτροφεία. Κάποια τα είχε ιδρύσει ο ίδιος, κάποια τα είχε ανακαινίσει. Και, όντως, ο κόσμος  είχε πλέον στερηθεί κάποιον πάρα πολύ αγαπημένο, έναν προστάτη, έναν καθοδηγητή, έναν σύντροφο, έναν φίλο που έδινε όλη του την ψυχή στον κόσμο.
Δεν υπήρξε ποτέ καλλιτέχνης σε όλο τον κόσμο που να του κάνουν τόσα πολλά αφιερώματα μετά θάνατον. Δεν υπήρξε ποτέ καλλιτέχνης που δημιουργήθηκαν ποτέ χορευτικές ομάδες από φανς που δούλευαν μήνες, χωρίς να ξέρουν χορό, για να μάθουν τις χορογραφίες του για να τις παρουσιάσουν στον δρόμο, τα λεγόμενα flash-mobs (φλας-μομπς). Δεν υπήρξε ποτέ καλλιτέχνης όπου “φυλακισμένοι”, όπως έγινε στις Φιλιππίνες, έμαθαν χορογραφίες του και τις παρουσίασαν στον περίβολο της φυλακής, επίσης, για να τον τιμήσουν. Δεν υπήρξε ποτέ καλλιτέχνης που μέσα από το τεράστιο ανθρωπιστικό του έργο ενέπνευσε τόσο τους θαυμαστές-οπαδούς του, ώστε να αισθανθούν την ανάγκη να θέλουν να προσφέρουν και αυτοί  στον συνάνθρωπο, ακολουθώντας τα βήματα του. Πολλοί είναι αυτοί που κάνουν φιλανθρωπίες. Αλλά, αυτοί που εμπνέουν τους άλλους να κάνουν το ίδιο, είναι σπάνιο.
   

Στην Ελλάδα, μετά τον θάνατό του  μου έκανε πραγματικά εντύπωση ότι τόσοι πολλοί ‘Ελληνες καλλιτέχνες, είτε ποπ, είτε διανοούμενοι, ήταν θαμπωμένοι από την τέχνη του και συγκλονισμένοι από την απουσία του. Η Αλκηστις Πρωτοψάλτη, ως φόρο τιμήςμ διασκεύασε το  They don’t care about us (Σε έναν κόσμο που δεν νοιάζεται για μάς). Η ‘Αννα Βίσση συγκλονισμένη είπε: “Ο Μάικλ Τζάκσον είναι καλλιτεχνάρα! Θα ταξίδευα όσο μακρυά κι αν ήτανε για να τον δω”.  Ηξερα, μόνο, ότι στην Αμερική  μεγάλοι καλλιτέχνες, είτε είχαν, είτε δεν είχαν συνεργαστεί μαζί του  έλεγαν:

“Michael is larger than life” (Ο Μάικλ είναι πιο μεγάλος και από την ζωή).

wallpaper3-1024x768

“Αφήστε μας να ονειρευτούμε το αύριο, όπου μπορούμε να αγαπάμε αληθινά από την ψυχή, και να γνωρίσουμε την αγάπη ως την υψηλότερη αλήθεια στην καρδιά της δημιουργίας”.
Μἀικλ Τζάκσον

Έδωσε φως στην εποχή του

Ο Μάικλ Τζάκσον δεν είναι μόνο ένας καλός τραγουδιστής, ένα καλός χορευτής, ένας μεγάλος καλλιτέχνης ή μια τρελή ιδιοφυΐα που άλλαζε πρόσωπα. Μία ιδιοφυία όπως ήταν ο Μάικλ Τζάκσον δεν έκανε τίποτα τυχαία, χωρίς λόγο και αιτία.Σίγουρα υπήρχαν ψυχολογικά προβλήματα. Αλλά υπήρχε και μία τρελλη τελειομανία για την δουλειά του. Στο θέμα της ομορφιάς, ο Μάικλ, ίσως ασυνείδητα, ίσως συνειδητά, ήταν σαν να συνδύαζε το ψυχολογικό πρόβλημα με την επαγγελματική τελειομανία. Ο Μάικλ ήταν ένας εκπληκτικός άνθρωπος που σε έκανε να αισθάνεσαι “ζωντανός”. Πίσω από την μορφή και την μεταμόρφωση τα μάτια μένουν ίδια. Τα μάτια που καθρεφτίζουν την ψυχή. Κοίταζε τον φακό και το βλέμμα του τον διαπέρναγε, τα λόγια του και η φωνή του άγγιζαν τα βάθη της ψυχής, και όταν τα πόδια του χόρευαν, σε έκαναν να θέλεις να χορέψεις και σύ. Και έλεγες “αφού το κάνει ο Μάικλ, μπορώ κι εγώ να το κάνω”.  Σου έδινε τόση δύναμη και τόση ενέργεια που σε θεράπευε. Είχε το χάρισμα της θεραπείας, πράγμα άγνωστο για τον κόσμο, είχε θεραπεύσει παιδιά άρρωστα, και έλεγε: “Δεν είμαι άγιος, απλά πιστεύω στην δύναμη της αγάπης”. Από πού προερχόταν αυτή η μαγεία; Τι ήταν λοιπόν αυτό που έκανε τους ανθρώπους να τον θεοποιούν και να τον θεωρούν ένα κομμάτι της ζωής τους, ένα κομμάτι από τον εαυτό τους που τους ανήκε;  

michael_jackson_quote-love

I LOVE YOU MORE

 Η μεγάλη αγάπη που έδινε απλόχερα ο Μάικλ στον κόσμο ήταν αυτό που έκανε κάθε αφοσιωμένο θαυμαστή του να τον ταυτίζει με τον πατέρα, τον αδερφό, τον σύζυγο, τον φίλο. Αυτόν που ένας φαν πίστευε ότι αν τον γνώριζε από κοντά ήταν σίγουρος ότι ο Μάικλ θα τον καταλάβαινε τόσο καλά, όσο κανείς άλλος.Ο Μάικλ παρουσίαζε έναν πολλαπλό χαρακτήρα ο οποίος μετέφερε στοιχεία της προσωπικότητας του στο κοινό το οποίο ταυτιζόταν μαζί του. Οι θαυμαστές του τον λάτρεψαν με έναν πρωτοφανή τρόπο. Δεν είναι, απλά, αυτό που λένε για κάποιους καλλιτέχνες, ότι “Είχε ερωτική σχέση με το κοινό”. Το κοινό συμμετείχε σε όλες τις εκφάνσεις ενός πολύπλευρου καλλιτέχνη, που τον άγγιζε σε όλα τα επίπεδα. Ηταν κάτι σαν καταφύγιο.Το σ’αγαπώ που χρησιμοποιούσε συχνά και το έλεγε με πραγματική αγάπη στους φανς του εξέφραζε την αλήθεια, την πραγματική έγνοια, γι αυτούς που λάτρεψε και τον λάτρεψαν. Και αυτό βλέπουμε στο βίντεο που ακολουθεί. Οτι, ήταν δικός μας, και είμασταν δικοί του.

002

Επηρέασε όχι μόνο τις επόμενες γεννιές καλλιτεχνών αλλά και χιλιάδες ανθρώπους που τον θεώρησαν άνθρωπο-πρότυπο. Η συναισθηματική του ατέλευτη ενέργεια και αγάπη λειτουργούσε θεραπευτικά. Ηταν σαν ένας θεραπευτής που έπαιρνε την θλίψη, κάλυπτε κενά, άνοιγε καινούργιους δρόμους στην γνώση,καλλιτεχνική ή μη, και την αυτογνωσία. Για όλους ήταν ένας μικρός θησαυρός που κουβαλούσαν μέσα τους και ακόμα κουβαλούν.

Ο κόσμος δεν ήταν έτοιμος για τον Μάικλ Τζάκσον.

Το σώμα του Μάικλ ήταν εργαλείο για την τέχνη του που αντικατοπτρίζει την δυτότητα και την αντιφατικότητα της πολύπλευρης φύσης του ανθρώπινου όντος. Το αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο, την ενεργειακή μορφή της ψυχής που δεν έχει φύλο με την έννοια των κοινωνικών ρόλων, την πνευματικότητα.  Και αυτό αναδείκνυε  το μέγεθος του ανθρώπου και καλλιτέχνη, αλλά και της βαθιάς και ιδιοφυούς οντολογικής σκέψης του Μάικλ Τζάκσον.Όπως και όλοι οι μεγάλοι, ο Τζάκσον ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Ο Μάικλ είναι μία αναζήτηση που δέν τελειώνει. Σε βάζει πάντα στο παιχνίδι του, στην προσπάθεια να ανακαλύψεις και να αγκαλιάσεις τις κρυφές πτυχές της προσωπικότητας του, πέρα από τις καχυποψίες μιας κατασκευασμένης “αμαρτωλής” ζωής που πλέον μοιάζει να ξεθωριάζει σαν ένα χαλασμένο ραδιόφωνο.Κυνηγήθηκε και κατηγορήθηκε τόσο άδικα, επειδή είχε σαφή κοινωνικοπολιτική θέση, άρθρωνε πολιτικό λόγο μέσα από την τέχνη του και επηρρέαζε τον κόσμο, καταργούσε τα κοινωνικά στερεότυπα  και αυτό για πολλούς που είτε ζήλευαν την επιτυχία του, είτε είχαν αντίθετες πολιτικές απόψεις και τεράστια οικονομικά συμφέροντα, ήταν πολύ προκλητικό.Ο Μάικλ ήταν κάτι πέρα από αυτό που ήθελαν να μας παρουσιάζουν. Το ποιος πραγματικά ήταν ο Μάικλ Τζάκσον αποκαλύπτεται μέσα από αυτό που όλος ο κόσμος θαύμαζε και εκτιμούσε βαθειά: την Τέχνη του.

Το μήνυμα: Ο Μάικλ μετέφερε ένα μήνυμα ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης. 

“I believe in me, so I believe in you”. Την  πνευματικότητα και τό όραμά του για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτό το μήνυμα  ταυτίζεται με αυτό που έχουμε ανάγκη: την παιδική του αθωότητα, την ζωντάνια του, τον ερωτισμό του, την αστείρευτη ζωτική του ενέργεια που έκανε τους ανθρώπους να νοιώθουν ζωντανοί! Μέσα από τον Μάικλ βρίσκουμε κομμάτια του εαυτού μας. Το αρσενικό, το θηλυκό στοιχείο, το παιδί, το παιχνίδι, την σοφία, τον έρωτα, την ίδια την ζωή. Είναι ένας δημιουργικός δρόμος που μέσα από την μεταμορφωση του σου δίνει την ώθηση να εξελιχθείς,  οδηγώντας σε σε έναν ολόκληρο “μαγικό” κόσμο.Ακόμα και η σταδιακή αλλαγή της εμφάνισης του, που για άλλους είναι μιά αρρώστια, μία παράνοια, για μένα είναι ένα κοινωνικό σύμβολο που αντιπροσωπεύει την σύγχρονη εποχή αλλά και τον αιώνιο άνθρωπο. Το κάθε κομμάτι απευθυνόταν σε όλους και τελικά έπαιζε, και ακόμα παίζει, θετικό ρόλο για τον καθένα χωριστά.

Ο Καρλ Γιούγκ απέδειξε  ότι στην ονειροπόληση το συνειδητό συναντά το υποσυνείδητο. Και ο Μάικλ ήταν ένα όνειρο για τον κόσμο. Ενα όνειρο που δεν μπορούσε να το αγγίξει αλλά ήταν σαν σου δινόταν η πιθανότητα να το φτάσεις και να γίνει αυτή η επιθυμία πραγματικότητα μέσα από το πρότυπο που σου έδινε. Αυτό που δεν μπορούσες να κάνεις εσύ το έκανε αυτός και παράλληλα ανέσυρε μαγικά αυτό που υποσυνείδητα ήθελες από τον εαυτό σου: “Να πετάξεις, να ξεφύγεις από ότι σε δέσμευε και να είσαι πιστά ο εαυτός σου”! Πίστευε ότι αυτό που δίνεις, αυτό παίρνεις πίσω. Γι’ αυτό έδινε όλη του την ψυχή σε ότι έκανε. Και αυτό ο κόσμος το λάμβανε.

Ο Μάικλ ήθελε να αγγίξει τα αστέρια, το ουράνιο τόξο, ένα σύννεφο, τον άνεμο, να αγκαλιάσει το φεγγάρι, να πετάξει, να δραπετεύσει από αυτόν τον κόσμο, και να τραγουδήσει, να ζήσει την μαγεία, την ποίηση και να χορέψει το όνειρο, να ζήσει, να ρουφήξει την ζωή!

Μέσα από όλους τους τρόπους που μπορεί επάξια να θυμάται κανείς τον Μαικλ Τζακσον είναι ότι ήταν μία ιδιοφυία της τέχνης του 20ου αιώνα στην κορυφή της λίστας, και έτσι, ως ένας θεϊκός καλλιτέχνης θα παραμείνει στην ιστορία.

Ο Μάικλ έγραψε χαρακτηριστικά στο Dancing the Dream:

“Ἀκόμα και αν δεν έχεις γράψει ποτέ ένα τραγούδι, η ζωή σου η ίδια είναι ένα!”

dance-of-life-michael-jackson-o BWcute