Πολλοί αναρωτιούνται αν ο Μάικλ Τζάκσον έπαιζε μουσικά όργανα και αν διάβαζε νότες. Η απάντηση είναι όχι. Ο Μάικλ δεν διάβαζε και δεν έγραφε μουσική. Σε αντίθεση με την έλλειψη μουσικής παιδείας που είχε, μπορούσε και έπαιζε μουσικά όργανα, όμως εμπειρικά και όχι σε δεξιοτεχνικό επίπεδο. Οντως, ο Μάικλ ήταν εξοικειωμένος με τα μουσικά όργανα. Αναφέρεται ότι έπαιζε πλήκτρα, synthesizer, κθάρα, ντραμς και κρουστά στο ‘HIStory’ – αλλά όχι επαγγελματικά. Το μουσικό ταλέντο του Μάικλ Τζάκσον ήταν ευρύ αφού περιλάμβανε τον μουσικό, τον τραγουδιστή, τον στιχουργό, τον τραγουδοποιό, τον ενορχηστρωτή στο “rhythm section”,  τον μουσικό παραγωγό και τον τεχνικό ήχου.

Δεν είχε κάποια σπουδή πάνω στην μουσική σύνθεση, παρ’ όλο που έλεγαν ότι ο πατέρας του τον εκπαίδευσε περισσότερο από οποιονδήποτε περφόρμερ. Αλλά, αυτό δεν έχει να κάνει με σπουδές σε μουσικό σχολείο. Εχει να κάνει με το ταλέντο και την ιδιοφυΐα. Ηταν σχεδόν αυτοδίδακτος.
Ο τρόπος που συλλάμβανε τις εναρμονίσεις όλης της μπάντας και του κάθε όργανου ξεχωριστά αναδείκνυε ένα χαρισματικό ταλέντο. Η ολοκληρωμένη ενορχήστρωση που είχε στο μυαλό του πραγματικά εκπλήσσει γιατί καταλαβαίνει κανείς πόσο παρατηρητικός ήταν, πόσο ολοκληρωτικά και γρήγορα αφομοίωνε την μουσική και την έκανε πράξη με την φωνή του και μόνο.

Άξιο αναφοράς είναι ότι ο Μάικλ έκανε μαθήματα τεχνικής της φωνής με τον Σεθ Ριγκς, δάσκαλο των μεγάλων σταρ του Χόλυγουντ, από το 1977 μέχρι την τελευταία ημέρα πριν πεθάνει. Μάλιστα στην παγκόσμια περιοδεία του Bad το 1988, ο Σεθ τον ακολούθησε σε ολόκληρη την διάρκεια της περιοδείας, η οποία διήρκησε αρκετούς μήνες, ώστε να κρατάει την φωνή του σε φόρμα! Μιλάμε δηλαδή για 32 χρόνια σκληρής δουλειάς, συνεχούς φωνητικής εξάσκησης και δημιουργίας.

Το μόνο και βασικό μουσικό όργανο που είχε τελειοποιήσει ήταν η Φωνή.

Οι Τζάκσονς και η εμπειρική εναρμόνιση των φωνών.

Ολοι οι Τζάκσονς τραγουδούσαν, έκαναν φωνητικά και έπαιζαν μουσικά όργανα στο γκρουπ τους. Ο Μάικλ είχε μάθει από παιδί τον ρόλο του κάθε οργάνου στην μπάντα, ήταν ο βασικός τραγουδιστής, αλλά και τραγουδιστής φωνητικών. Σε όλους τους δίσκους του έκανε ο ίδιος τα φωνητικά, (Backing Vocals), δηλαδή την εναρμόνιση των φωνών. Είχε τέτοια τελειότητα, στο ηχόχρωμα, τον ρυθμό και το συναίσθημα, που ακόμα και ο παλμός του βιμπράτο είχε απόλυτη ακρίβεια, στην κάθε φωνή ξεχωριστά! Είχε «απόλυτο αυτί», που στην μουσική ορολογία σημαίνει ότι άκουγε με απόλυτη ακρίβεια το τονικό ύψος κάθε νότας. Μπορούσε, δηλαδή, να αναγνωρίσει ποιά νότα ήταν, (δηλαδή ντο, ρε, μι, φα, σολ, λα ,σι..) χωρίς να την παίξει στο πιάνο. Με αυτόν τον μοναδικό τρόπο ο χαρισματικός καλλιτέχνης μπορούσε να κάνει μουσικές κατασκευές, χωρίς να έχει μπροστά του κάποιο μουσικό όργανο για να τον βοηθάει, παρά μόνο με «το αυτί».

Στο παρακάτω βίντεο ακούμε την κατασκευή του Beat It. Τραγουδάει την μελωδία, κρατάει τον ρυθμό μιμούμενος ήχους από ντραμς (το λεγόμενο beatbox), κάνοντας πολύπλοκα ρυθμικά σχήματα (ένα ακόμα παράδειγμα είναι η εισαγωγή στο Working Day and Night), και το “κλου” τραγουδάει την πλήρη αρμονία του κομματιού. Ὀλοι οι συνεργάτες του έχουν δηλώσει ότι ήξερε τι έπρεπε να παίξει η κιθάρα, τα πλήκτρα, το μπάσο, τα κρουστά, τα ντραμς. Είχε στο κεφάλι του όλο το τραγούδι, όλη την δομή του κομματιου, την μελωδία, τον ρυθμό και την αρμονία με σαφήνεια και ακρίβεια. Μένεις… άφωνος!!!

Read more at http://www.nme.com/blogs/nme-blogs/the-incredible-way-michael-jackson-wrote-music?recache=1&t=123131157#P05sclH5bKPHMP6i.99

The musician - Playing the guitar

Playing the guitar

Playing drums

Playing drums

Το πρώτο του όργανο ήταν η κιθάρα. Ο πατέρας τους ήταν μουσικός, κιθαρίστας (και μετέπειτα μάνατζέρ τους) και όλοι οι αδερφοί Τζάκσον έπαιζαν τα όργανα στα γκρουπ τους, με βασικό όργανο την κιθάρα. Είναι γνωστή η ιστορία όπου όλα τα αδέρφια, αυτοδίδακτοι, έπαιρναν κρυφά την κιθάρα του πατέρα τους και έπαιζαν, μέχρι που έσπασε μία χορδή. Απὀ κεί ξεκίνησαν όλα, αφού αποκαλύφθηκε το ταλέντο τους στον πατέρα τους, ο οποίος μετέπειτα θα γινόταν μάνατζέρ τους οδηγώντας τους στην κορυφή.

Ο πατέρας του Μάικλ, Τζόζεφ,  στην αρχή σχημάτισε το γκρούπ με τους τρεις γιούς του, με την ονομασία Jackson Brothers που  αποτελούνταν από τους Tito, Jermain, JAckie.  Μετά από κάποια χρόνια στο γκρουπ προστέθηκαν οι μικρότεροι γιοί του, Μάρλον και Μάικλ, οι οποίοι λειτουργούσαν βοηθητικά στην μπάντα παίζοντας κρουστά και κάνοντας φωνητικά. Το 1966, το όνομα του γκρουπ άλλαξε σε Jackson Five.  Παρ’ όλο που πολλοι το αμφισβητούν, σε δίσκους του, όπως στο History και το Invincible, αναφέρεται ότι ο Μάικλ παίζει όργανα  και σε κάποια κομμάτια παίζει όλα τα όργανα στην ενορχήστρωση σε midi programming (στο Scream ο Μάικλ φέρεται να παίζει και τα 4 όργανα, keyboard/synthesizer, guitar, drums, percussion). Μερικά παραδείγματα βλέπουμε στα παρακάτω βίντεο:


Το φωνητικό μουσικό στυλ του Μάικλ Τζάκσον

O Tζάκσον ως τραγουδιστής, κατατάσσεται ανάμεσα στους 100 καλύτερους τραγουδιστές του 20ου αιώνα, κατέχει την 25η θέση, σύμφωνα με το περιοδικό Rolling Stone. Είναι ένας πολυσύνθετος ρυθμικός τραγουδιστής. Ο φυσικός ρυθμός του και η εξάσκησή του στην ντραμς, του έδινε την ελευθερία να αυτοσχεδιάζει μουσικά με δεξιοτεχνία όπου μόνο ένας πολύ καλά εκπαιδευμένος τραγουδιστής-μουσικός θα μπορούσε να κάνει. Σουίνγκαρε εκπληκτικά, και πέρναγε από το ένα είδος στο άλλο με περισσή ευκολία.

Κάποιοι τον αποκάλεσαν «Miles Davis της Ποπ», αφού πέρασε μέσα από όλα τα ρεύματα της μοντέρνας μουσικής. Είχε «απόλυτο αυτί»,  και η έκτασή του κάλυπτε 4 οκτάβες. Μπορούσε να τραγουδήσει άψογα: R&B, rock, blues, gospel, pop, musical, jazz. Χρησιμοποιούσε την φωνή του με το χαρακτηριστικό κρυστάλλινο ηχόχρωμα σε κομμάτια που το απαιτούσαν, αλλά μπορούσε αυτόματα να περάσει σε ροκ βραχνάδα (growls), έναν συνδυασμό που ακούμε σε πάρα πολλά τραγούδια του (Give In To Me, Another Day). Χρησιμοποιούσε το hicup. Δική του πατέντα, ένας ήχος σαν λόξυγγας, που τον χρησιμοποιούσε ως ένα είδος κρουστού στην ρυθμολογία κάθε κομματιού. Επίσης χρησιμοποιούσε την ανάσα του για να παράγει ρυθμικά σχήματα.

Ο Μάικλ είχε την στόφα ενός μεγάλου τραγουδιστή της Τζαζ, είχε τον πόνο του μαύρου. Αυτό είχε πεί και ο Quincy Jones, ο παραγωγός του, ο οποίος είχε δουλέψει με τους μεγαλύτερους τραγουδιστές της Τζαζ, όπως: Billie Holiday, Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald, Al Jarreau, κ.α. Θυμίζει Bobby McFerrin, σε αυτή τη φάση. Εκπληκτικό ταλέντο! Ενας χαμελαίων της μουσικής. Θα μπορούσε να τραγουδήσει οτιδήποτε, σε δεξιοτεχνικό επίπεδο ακόμα και κλασσικό τραγούδι, πράγμα που, δυστυχώς, δεν έκανε ποτέ!

Ενα σημαντικό στοιχείο είναι ότι στις ερμηνείες των τραγουδιών του, λειτουργούσε και ως ηθοποιός, και ανταποκρινόταν σε  οτιδήποτε απαιτούσε ο “ρόλος” του τραγουδιού. Υπηρετούσε απόλυτα τον στίχο, όπως και την μουσική του τραγουδιού.  Χρησιμοποιούσε όλη την εκφραστική του θεάτρου στην φωνή του,μία παλέτα απο συναισθήματα, ώστε να αποδίδει τον στίχο σύμφωνα με το περιεχόμενό του, με λυγμούς, σπασίματα της φωνής, φόβο ή τρόμο, έρωτικές ανάσες, κραυγές.

Η εξαιρετική ποιότητα της φωνής του, το συναίσθημα, η τεχνική και η ευελιξία του να περνάει σε διαφορετικά στυλ μουσικής, ήταν αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει και να ονομαστεί «Βασιλιάς της Ποπ», όσον αφορά την φωνή του, τουλάχιστον.

Ως τραγουδοποιός: Ο Μάικλ ξεκίνησε να γράφει τραγούδια από την εφηβεία, και στον πρώτο προσωπικό του δίσκο, το Off The Wall τα κομμάτια του συνδύαζαν διάφορα στυλ. Συνέχισε να γράφει μόνος ή σε συνεργασία με άλλους δημιουργούς. Ενορχήστρωνε πάνω σε MIDI programming, μουσικό πρόγραμμα για εκτέλεση ή ενορχήστρωση μουσικής σε υπολογιστή. Στο 1:22, τον ακούμε να κάνει έναν συνδυασμό beat-box, το βασικό μέρος της ντράμς δηλαδή, με το μπάσο.

Μουσικός παραγωγός: Μετά τον Quincy Jones, ο Μάικλ ανέλαβε να κάνει ο ίδιος τις παραγωγές του. Είχε γνώσεις τεχνολογίας, είχε στην κατοχή του ένα στούντιο ηχογράφησης και ήταν τεχνικός ήχου, κοινώς ηχολήπτης. O Mάικλ στο στούντιο: πάνω το 1988, κάτω το 2002 ” .

O Μάικλ στο στούντιο ηχογράφησης, σε διάφορες φάσεις της ζωής του.

brad-sundberg-in-the-studio-with-michael-jackson-1

MICHAEL JACKSON’S 1993 MEXICO DEPOSITION VIDEOS PROVE HIS SONGWRITING / MUSIC IQ WERE OFF THE CHARTS.

Το Mexico Deposition είναι μία δίκη για τα πνευματικά δικαιώματα, όπου ο Μάικλ κατηγορείται από κάποιον ότι του έκλεψε το τραγούδι. Πρόκειται για το The Girl Is Mine.  Στο βίντεο αυτό, ο Μάικλ εξηγεί πως συνέθεσε το κομμάτι, και πραγματικά, θαυμάζεις το εκπληκτικό αυτό ταλέντο που είχε ο Μάικλ, το χάρισμα. Τραγουδάει τις γραμμές των  strings του τραγουδιού, το μέρος του μπάσου, πως θα άλλαζε με το μέρος των πλήκτρων, επίσης εξήγησε ότι χρησιμοποιούσε γραμμές αντίστιξης οι οποίες πήγαιναν η μία αντίθετα στην άλλη στο κυρίως μέρος του κομματιού. Μιμόταν τα μουσικά όργανα με την φωνή του, όλη την δημιουργία του τραγουδιού, την οποία κατέγραφε σε ένα μαγνητόφωνο. Είναι μία ταπετσαρία ήχων, η οποία αποτελεί τους κανόνες της μουσικής, όπως είπε. Ἐτσι, αποδείχτηκε περίτρανα ότι το κομμάτι γράφτηκε από τον ίδιο, φυσικά, κέρδισε την δίκη.

In the video he could compose the bass, percussion and drums all in his head. He structured the rhythm of the slow, catchy groove of The Girl is Mine; he explained how he composed the string lines of the song, he knew exactly when the bass section of the song would change into keyboard’s bass section, and he also explained that he used “musical counter lines that could go against the main part. It could be a keyboard, it could be a flute, and it could be a string part. It’s a tapestry of sound, which is what the law of music is.

Michael Jackson could have been the King of Jazz. On what would have been the 53rd birthday of Michael Jackson, I look back at an individual whose voice moved with an unparalleled fluidity. He carried the vocal stature of a jazz singer, while providing the popular sound to a modern generation. Had he been born in a different era, we would be lauding his execution of the Cole Porter songbook as one of the finest to date. Even so, I am thankful for what he has given us in a contemporary setting, providing iconic sounds from the realm of jazz, rock, and R&B. Today, I hide away in my alternate universe remarking the genius of a man who simply had no musical limits. – Paul Pennington